Muaji Mars është i veçantë për ne shqiptarët, sepse më 7 Mars të vitit 1887, u hap mësonjtorja e parë shqipe në Korçë,  një ngjarje historike që ndezi dritën e dijes dhe ruajti gjuhën tonë kombëtare.

Treni i përhapjes së gjuhës shqipe nuk u ndal vetëm në një vend, ai vizitoi mbarë Shqipërinë duke shijuar ,,Bagëtinë dhe bujqësinë” e poetit të madh Naim Frashëri, por mbi të gjitha duke lënë thesare në çdo cep të asaj Shqipërie të bukur. E kur pranvera filloi që të vijë, gjithkund u shtrua gjelbërimi, ndërsa mësuesit tashmë i kishin përveshur mëngët dhe i’a kishin filluar punës. Ato ishin shpërndarë gjithkund, madje kishte edhe prej atyre që u larguan nga atdheu vetëm për të rrezatuar dituri, sepse ,,Vetëm dritë e diturisë, përpara do të na shpjerë”.

Me shumë dëborë, diell, shi, stinët dhe vitet kaluan shpejt sa hap e mbyll sytë, dhe në botë rriten shumë persona që bëhen mjekë, gjyqtarë, e profesione tjera nga më të ndryshmet. Ku humbi mësuesi? Ai është heroi i heshtur i cili edhe pse i nxorri jashtë këta persona, jashtë këthetrave të paragjykimeve, duke u dhënë medaljet më të mira, dhe si shpërblim nga shoqëria morri presion, shtypje dhe shumë herë edhe nënçmim të figurës së tij. Megjithatë, ata nuk dorëzohen. Çdo mëngjes hyjnë në klasë me një mision të shenjtë – të ndezin dritën e dijes në sytë e nxënësve.

Mësuesi nuk është thjeshtë ai që mëson shkronjat dhe numrat, ai është frymëzuesi i ëndërrave, nxitësi i kurajos dhe mbështetësi i parë në rrugën e dijes.

Sot, edhe pse jetojmë në një kohë në të cilën informacioni është i pakufizuar, por shpesh i pasaktë, mësuesi është ai që u mëson nxënësve të dallojnë të vërtetën nga iluzioni, të ndërtojnë mendimin kritik, dhe të ruajnë vlerat njerëzore.

Mësuesi është ai i cili e gatuan brumin duke i futur produktet më të mira, i dhuron formën më të bukur, dhe mbase pak e njohin vlerën e tij të madhe.

Prandaj le të jetë 7 Marsi jo vetëm një festë, por një thirrje e fortë për veprim, për më shumë investim në arsim, për më shumë vlerësim të figurës së mësuesit, për më shumë respekt ndaj atyre që mbajnë mbi supe të ardhmen e fëmijëve tanë.

Sot, jo vetëm të festojmë, por edhe të angazhohemi që mësuesi të mos mbetet vetëm një simbol, por të jetë gjithmonë dritë e gjallë e shoqërisë, siç thotë edhe Naim Frashëri: “ Vetëm dritë e diturisë, përpara do të na shpjerë “.