Nga Endi Tufa

Kanë mbetur saktësisht 10 ditë nga momenti kur Kombëtarja Shqiptare do të zbresë në tapetin e gjelbër të “PGE Narodowy” në Varshavë. Nuk është thjesht një ndeshje futbolli; është një “finale” e mirëfilltë play-off-i që e ndan Shqipërinë nga ëndrra më e madhe e një kualifikimi historik në Kupën e Botës. Por, teksa dita afron, ekuacionet po ndryshojnë me shpejtësi, si në infermierinë kuqezi, ashtu edhe në shkallët e stadiumit polak.

Gjendja e Skuadrës: Goditja në sulm dhe busulla në mesfushë

Në këtë pikë të sezonit, gjendja fizike është faktori deçiziv, dhe fundjava që lamë pas nuk ishte aspak bujare me Sylvinhon. Goditja më e rëndë erdhi me dëmtimin e Rei Manajt. Mungesa e tij e konfirmuar i heq Kombëtares një pikë referimi thelbësore, një “pykë” që di të mbajë topin dhe të tërheqë mbrojtësit kundërshtarë. Ndërkohë, lajmi tjetër nga sulmi mbetet me dritëhije: Armando Broja u rikthye në fushë vetëm për pak minuta pas dëmtimit muskulor. Shpërthimet e tij fizike janë ekzaktësisht ajo që na duhet kundër mbrojtësve të rëndë polakë, por a mund të përballojë ai intensitetin e një beteje 90-minutëshe, apo do të përdoret si një “armë sekrete” nga stoli?

Në mesfushë Kristjan Asllani është një lojtarë që mbeti gjithmonë në kërkim të minutave sa në një skuadër në tjetrën dhe tashmë në Turqi tek Beshiktashi po përpiqet të njëjtën gjë, pa qenë ai që pritej. Në krah të tij, Ylber Ramadani mbetet “mushkëria” e ekipit, por stafi mjekësor duhet të monitorojë me kujdes ngarkesën e tij për të shmangur të papritura të minutës së fundit.

Në mbrojtje kapiteni Berat Gjimshiti mbetet një garanci absolute, me formë të qëndrueshme. Megjithatë, mungesa e thellësisë në disa pozicione dhe luhatjet e fundit fizike të elementëve si Ardian Ismajli kërkojnë vëmendje maksimale, për të mos folur për krahët ku nga njëra anë Hysaj asnjë minut këtë vit, do të përpiqet të mbyulojë këtë gjë me eksperiencën e tij të madhe me kuqezinjtë, por në këtë ndeshje nuk mjafton thjesht dëshira.

Pakti i rrezikshëm: Varshava kthehet në një “kazan” ekstremistësh

Nëse betejat në fushë janë të vështira, ajo jashtë saj ka marrë një kthesë të paprecedentë. Federata Polake e Futbollit (PZPN) ka bërë një lëvizje dëshpërimi dhe force njëkohësisht duke ka hapur dyert e stadiumit dhe për grupime ultrasish dhe hooliganësh nga të gjitha klubet e saj.

Në terma historikë, ky është një rikthim dramatik. Pas më shumë se një dekade përpjekjesh (që nga masat e ashpra para Euro 2012) për t’i mbajtur “hooliganët” dhe grupimet radikale larg ndeshjeve të Kombëtares duke favorizuar një tifozëri më familjare, rëndësia jetike e këtij play-off-i ka bërë që Federata të bëjë një pakt me “djallin”. Këto grupime, që kanë një famë të errët dhe të frikshme në të gjithë Evropën për dhunën dhe koreografitë intimiduese, janë thirrur me një mision të vetëm: të kthejnë “PGE Narodowy” në një ferr për shqiptarët dhe të shtyjnë përpara ekipin e tyre. Nuk është rastësi që UEFA dhe policia polake e kanë klasifikuar menjëherë këtë përballje si një “ndeshje me rrezikshmëri të lartë” (high-risk match). Prania e këtyre fraksioneve synon të thyejë psikologjikisht lojtarët tanë ende pa nisur loja.

Dilemat e Sylvinhos: Si t’i përgjigjemi presionit?

Përballë këtij skenari, detyra e Sylvinhos bëhet dyfish më e vështirë. Ai nuk duhet të përgatisë thjesht një plan taktik, por një mburojë psikologjike. Lista e trajnerit brazilian pritet t’i qëndrojë besnike thelbit që na solli deri këtu, por humbja e Manajt e detyron të rishikojë strategjinë ofensive. Mund të shohim një rreshtim më pragmatik,për të thithur presionin fillestar të polakëve dhe zhurmën e rreth 60 mijë tifozëve jo miqësorë, duke u mbështetur te këmbët e shpejta të Jasir Asanit, Seferit/Bajramit apo Muçit, për tranzicionet e shpejta.

Taktikisht, formula ka qenë gjithmonë e qartë: bllok i ngushtë, disiplinë defensive dhe shpejtësi në kundërsulm. Ndaj Polonisë në Varshavë, para 55.100 tifozëve vendas, kjo nuk është vetëm opsion, është mënyra e vetme realiste për të konkurruar.