Regjisorja Afërdita Nuhiji Jonuzi ka reaguar publikisht përmes TV Uskana lidhur me aplikimin në konkursin për projektet kulturore, duke sqaruar se aplikimi nuk është bërë si person fizik, por në emër të Shoqatës Kulturore-Artistike “ArTact-Us”, organizatore e Festivalit të Teatrit “Uskana Fest”.

Në reagimin e saj, ajo thekson se “ArTact-Us” prej vitesh realizon projekte artistike dhe se “Uskana Fest” është një nga ngjarjet më të rëndësishme kulturore në qytet, i cili vitin e kaluar shënoi jubileun e pestë, ndërsa këtë vit ka aplikuar për organizimin e edicionit të gjashtë.

Nuhiji Jonuzi ngre shqetësimin se një qytet nuk mund të quhet “Qytet i Kulturës” pa përfshirë artistët dhe punonjësit kulturorë në vendimmarrje.

“Një qytet kulture nuk bëhet vetëm me një titull apo me një vendim administrativ. Një qytet kulture duhet të frymojë art”, shkruan ajo, duke shtuar se kultura duhet të përfshijë javë teatrore, koncerte, ekspozita, aktivitete për fëmijë dhe hapësira ku publiku dhe artistët bashkëjetojnë me artin.

Ajo gjithashtu kritikon mënyrën e ndarjes së përgjegjësive dhe mjeteve në kulturë, duke shprehur habinë se si vendimmarrja për kulturën u besohet individëve apo subjekteve që, sipas saj, nuk kanë lidhje me artin dhe kulturën.

Në reagimin e saj, Afërdita Nuhiji Jonuzi ndalet edhe te sfidat e organizimit të “Uskana Fest”, duke theksuar se festivali realizohet me shumë vështirësi financiare dhe organizative.

Sipas saj, festivali përfshin trupa teatrore profesionale shqiptare, turke dhe maqedone, transport të skenografive dhe aktorëve, akomodime, marketing, teknikë ndriçimi e zërimi, juri profesionale dhe angazhim të madh të organizatorëve dhe vullnetarëve.

“Publiku sheh vetëm netët e festivalit, por askush nuk i sheh muajt e punës, lodhjen mendore dhe fizike, netët pa gjumë dhe sakrificën që bëhet për ta mbajtur kulturën gjallë”, shprehet ajo.

Në fund të reagimit, Nuhiji Jonuzi thekson se kultura nuk po shuhet nga mungesa e talentit, por nga mungesa e respektit ndaj njerëzve që kontribuojnë për ta mbajtur gjallë jetën kulturore.

Postimi i plotë nga regjisorja Afërdita Nuhiji Jonuzi:

Dua të sqaroj diçka lidhur me aplikimin.

Së pari, unë nuk kam aplikuar si person fizik, edhe pse në konkurs figuron emri “Afërdita Nuhiji Jonuzi”. Por kam aplikuar duke përfaqsuar Shoqatën Kulturore-Artistike ArTact-Us, një shoqatë që prej vitesh ka dëshmuar punën e sajë me projekte të shumta artistike dhe mbi të gjitha me eventin më të Rëndësishëm Kulturorë, Festivali i Teatrit Uskana Fest, i cili vitin e kaluar pati edhe Jubileun e tijë, pra, edicionin e 5-të, dhe këtë vit në Këtë Konkurs ka aplikuar për edicionin e 6-të.

Dhe këtu dua të ndalem pak.

Kam përshtypjen se para se një qytet të vetëshpallet “Qytet i Kulturës”, fillimisht duhet të mbledhë të gjithë artistët e vendit. T’i dëgjojë ata. T’i pyesë për idetë, vizionet se si mund ta kthejnë qyjtetin në disa javë kulture. Sepse nëse realisht nuk di vetë çfarë duhet t’i ofrojë qytetit në aspektin kulturor, atëherë minimumi që mund të bëjë është të dëgjojë ata që jetojnë dhe punojnë çdo ditë me artin dhe kulturën.

Një qytet kulture nuk bëhet vetëm me një titull apo me një vendim administrativ sa për të arsyetuar mjetet. Një qytet kulture duhet të frymojë art.

Duhet të ketë: javë teatrore, koncerte, filma, ekspozita, letërsi, performanca, muzikë, aktivitete për fëmijët që e shoh si më të rëndësishmen, argëtime kulturore për qytetarët, hapësira ku artistët dhe publiku do të bashkëjetojnë me artin dhe do të mësojnë të mendojnë ndryshe. Jo të veprojë të kundërtën.

E me gjithë respektin që kam për çdo profesion, e biznes në këtë qytet, sepse secili punon me mund dhe meriton respekt, prapëseprapë nuk e kuptoj se si vendimmarrja për kulturën i jepet njerëzve, shoqatave apo salloneve të bukurisë, apo disa rrymave që nuk kanë asnjë lidhje me artin si burim kulture.

Kur do kuptoni që kultura nuk është dekor, por përgjegjësi.

Nuk do kisha reaguar nëse nuk do fliteshte për Uskana Festin, por reagoj sepse Uskana Fest ka qenë aty 5 vite. Di që mund të mendohet se me Uskana Festin pasurohemi, por mos harroni se ky Festival ndërtohet, Me minimum 5 shfaqje teatrore. Me trupa profesionale, shqiptare, turke, maqedone, Me ekipe prej 25-30 personash minimum. Me transporte skenografishë. Transporte aktorësh.Me akomodime. Me ushqime.Me dreka e darka. Me marketinge. Me juria profesionale. Me çmim. Me mirënjohje. Me organizim.me Teknika Ndriçimi, Zërimi, Me puntorë skenik, Me pastruse, Me neja, Me volluneterë.Me përgjegjësi. Me stres. Me sakrificë. Me net pa gjumë. Dhe më e rëndësishmja me shumë publik.

Dhe gjithë kjo punë është udhëhequr nga një grup minimal për një festival dhe me ndihmën e volluneterëve gjimnazista që i japin kuptim kulturës.

Mbase Njerëzit shohin vetëm netët e festivalit dhe Askush nuk sheh muajt e punës pas saj.

Askush nuk sheh telefonatat, organizimin, pritjet, krizën financiare,udhëtimet, dokumentacionet, lodhjen mendore dhe fizike, e gjat festivalit një herë je organizator, një herë shërbëtorë, kamarier, selektorë, pastrues,administrator, udhëheqës, pritës publiku e shumë tituj tjerë, dhe ironia më e madhe është se nga artistët pritet të punojnë pa honorare, vetëm “për dashuri ndaj artit”.

Por ama askush nuk ju kërkon shërbimeve të tjera të punojnë falas “për dashuri” për qyjtetin e vet. Ashtu siç nuk punojnë as ata vetë që jan në shërbim të qyjtetit dhe qyjtetarëve.

U dashka vetëm artisti të sakrifikojë vazhdimisht.

Dhe pastaj çuditemi pse kultura po shuhet.

Kultura nuk shuhet nga mungesa e talentit. Shuhet nga mungesa e respektit ndaj njerëzve që e mbajnë gjallë.