Gazetari Berat Buzhala ka reaguar pas përhapjes së pretendimeve në rrjetet sociale se projekti turistik në Zvërnec lidhet me një të ashtuquajtur “pushtim” apo “marrje” të një pjese të bregdetit shqiptar nga Izraeli.

Në një postim në rrjetet sociale, Buzhala ka shpërndarë një video të influencerit serb Ilija Benjak, i cili pretendon se “Izraeli po blen tokë në vende të tjera në shkallë të gjerë” dhe se në Vlorë do të ndërtohet një “Izrael i vogël”. Në të njëjtën video, Benjak e lidh këtë pretendim edhe me Kosovën, duke thënë se shqiptarët “po marrin atë që u bënë serbëve me Kosovën”.

Për Buzhalën, ky është një tregues i qartë se një pjesë e narrativave që po qarkullojnë në Shqipëri kundër investimit në Zvërnec nuk kanë lindur nga debati real për mjedisin, pronën apo transparencën, por nga një fabrikim i jashtëm, i cili më pas është importuar dhe shpërndarë në mesin e shqiptarëve.

“Qysh është e mundur që gënjeshtra që Izraeli po e okupon një pjesë të Shqipërisë paska lindur fillimisht në Serbi? Dhe prej aty u shpërnda në mesin e shqiptarëve?”, shkruan Buzhala.

Ai thekson se personi në video është Ilija Benjak, një influencer serb i lindur në Rusi, i cili sipas tij e ka publikuar videon disa ditë më parë. Për gazetarin, fakti që e njëjta tezë është përsëritur më pas në debatin shqiptar tregon se protesta dhe zemërimi publik rrezikojnë të ushqehen nga dezinformimi, jo nga fakte të verifikuara.

Në qendër të reagimit të Buzhalës është pikërisht pretendimi se “Izraeli po merr Zvërnecin”, të cilin ai e cilëson si të pavërtetë. Sipas tij, kjo narrativë jo vetëm që deformon debatin publik, por e zhvendos vëmendjen nga çështjet që meritojnë diskutim serioz, si pronësia, ligjshmëria, transparenca e projektit dhe ndikimi mjedisor.

Reagimi i Buzhalës vjen në një moment kur debati për investimin në Zvërnec është shoqëruar me akuza, teori konspirative dhe thirrje kundër projektit, ndërsa në rrjetet sociale janë përhapur pretendime të ndryshme mbi investitorët dhe qëllimet e projektit.

Sipas Buzhalës, rasti tregon se sa lehtë një narrativë e prodhuar jashtë Shqipërisë mund të futet në qarkullimin publik shqiptar dhe të përdoret për të ndezur dyshime, frikë dhe tensione politike.